Nieuws

16 april 2018


Labyrint

Het labyrint in de tuin van de Westerhelling

 

Laatst kwam één van de gasten in het Stiltehuis naar me toe met de vraag waar ze het labyrint kon vinden. Ik had er de avond daarvoor over verteld. Ze had ondertussen het bord wat erbij staat –met uitleg erover- gevonden, maar wist toen nog niet wat ze moest doen. Ik legde haar nog eens uit dat ze kon beginnen bij de vijf bredere stenen. Toen zei ze “maar ik heb het labyrint niet gevonden”. Waarop ik aan haar uitlegde dat het links naast het bord te vinden is. “oh, dat ronde ding!“ zei ze toen verbaasd. Dit zegt misschien iets over de bekendheid van labyrinten. Het kan zijn dat ze een doolhof in haar hoofd had met hoge heggen, of helemaal geen beeld, ik weet het niet. Het verraste me en ik moest ik erom glimlachen.

We merken wel vaker dat het labyrint niet zo bekend is bij mensen. Dat het een grote aantrekkingskracht heeft, is wel duidelijk geworden het afgelopen jaar.

 

In februari 2017 is Gerard Löbker –Karmeliet- begonnen met het bouwen van een labyrint in de tuin van de Fraters Maristen op de Westerhelling in Nijmegen. Het heeft dezelfde vorm als het labyrint in de kathedraal van Chartres. Gerard gebruikte puin en mooie tweedehands bakstenen in verschillende kleuren. Hij werkte met de hand en eenvoudig gereedschap in een meditatieve sfeer. Het hele pad, heen en terug, is bijna 1 kilometer.

Het idee voor het labyrint kwam van fr. Gerard de Haan. Hij opperde dat het mooi kon zijn het 200 bestaan van de fraters Maristen te markeren door de komst van een labyrint. En dat het mooi is, is gebleken. Het is een opvallende verschijning, brengt een hele serene sfeer met zich mee, zorgt voor verbinding in de tuin en nodigt je vriendelijk uit om een kleine pelgrimstocht te maken.

Op de jaarlijkse Champagnatviering in juni werd het labyrint feestelijk geopend.

Fr. Gerard de Haan sprak daarbij een zegenwens uit en zei: “Ga op weg, je hoofd weet niet waar je voeten je hart brengen.”

 

Dat hoort bij het lopen van een labyrint. Je weet niet wat je zult gaan ervaren. Je kunt er niet in verdwalen, dat geeft moed om op weg te gaan. De weg naar binnen is net zo lang als de weg naar buiten. In het midden kun je een tijdje verblijven. Vragen die je je dan zou kunnen stellen zijn; Wat heb ik ervaren op mijn weg? Wat zegt dat mij? Wat zou ik daarvan weer mee naar buiten willen nemen, de wereld in? En dan loop je dezelfde weg terug, tot je weer bij het beginpunt uitkomt. De wegen van dit labyrint zijn onvoorspelbaar, soms ben je dicht bij het midden en dan daarna ineens weer helemaal in de buitenste ring. En dan plotseling sta je in het midden. Herken je dat misschien uit je ‘echte’ leven?

 

Sinds het labyrint er is, heeft ze al heel wat mensen geraakt. Laatst vertelde iemand me dit:

“Ik merkte dat ik bang was om fout te lopen.Toen keek ik goed en zag ik verderop de voetstappen van anderen. Op dat moment realiseerde ik me dat ik dat vaak doe, anderen volgen. Ik wil juist meer vertrouwen hebben in mijn eigen weg”.

Iemand in een burn-out zei:

“Ik vond het lopen van het labyrint fijn omdat ik me realiseerde dat de heenweg net zo lang is als de terugweg. Waar ik nu sta in mijn leven is ook niet plotseling gekomen. De weg terug mag dus ook een tijd duren.”

Eén van de gasten die nogal worstelde met perfectionisme had deze ervaring:

“Ik heb twee keer het labyrint gelopen. De eerste keer werd ik al gegrepen door de mooie rode boom (Japanse Esdoorn) naast het labyrint. De 2e keer zag ik dat de boom naast de mooie rode blaadjes ook dorre bladeren had. Dat raakte me omdat de boom nog steeds mooi was, ook met die dorre bladeren. Ik besefte me dat ik ook niet perfect hoef te zijn, dorre bladeren mag hebben en dan nog steeds mooi ben.”

 

Vanuit één van de kamers in het Stiltehuis kijk je recht op het labyrint. Afgelopen zomer zag iemand er in de schemering een vos overheen lopen. De moestuin met veel bloemen erachter begint nu alweer een beetje uit te lopen. De narcissen werpen hun blikken al op het labyrint. De vrouwenmantels aan de rand steken ook hun eerste kopjes weer boven de grond uit. Laat maar komen de lente. Hopelijk kunnen nog vele jaren allerlei mensen het labyrint bewandelen.Voor het eerst, of keer op keer met weer een nieuwe ervaring om mee te nemen hun leven in, de wereld in.

 

 

Alle rechten voorbehouden © Maristen | Webdesign by: WEN Kunst Webdesign | Login