31 augustus 2017

Maristen in de wereld


Een gevoel van thuis… aan de andere kant van de wereld

Een conferentiezaal. Mensen zitten aan tafels, bekijken in stilte enkele afbeeldingen. Eigenlijk een heel gewone conferentiesituatie (overigens ben ik degene met het paarse shirt). MAAR: Alle mensen op de foto zijn leraar of directeur van een van de 53 Ma­ris­tenscholen in Australië. De conferentiezaal bevindt zich in een katholiek centrum in Melbourne. Maar hoe komt het dat twee Duitsers (Frater Winfried zit, deels zichtbaar, rechts aan tafel) aan een conferentie in Australië deel­ne­men? Ik kan het zelf nog steeds niet geloven dat ik daar echt ben geweest en aan de “Marist Schools Biennial Conference” heb deelgenomen. Maar het is wel zo, en het was een overwel­di­gende belevenis. Niet alleen de con­ferentie met de interessante pre­sen­ta­ties en voordrachten van Pater Kevin Lenehan, die inging op de vraag hoe katholiek onderwijs nog mogelijk is in deze tijd waarin geloof aan het ver­dwij­nen is – een vraag die ons Euro­pe­a­nen helaas ook maar al te bekend voorkomt. Volgens bepaalde sta­tis­tie­ken is het aantal mensen “zonder re­ligie” in Australië de laatste twintig jaar bijna verdubbeld. En tegelijk daalt het aantal mensen die zich chris­ten noemen gestaag, en op de vraag wat “christen zijn” in deze con­text betekent is er ook nog geen een­duidig antwoord. Pater Kevin wees ons erop dat wij als christelijke op­voe­ders zijn opgeroepen geloofwaardige en authentieke getuigen van het Evan­gelie te zijn, omdat wij vaak de enige “echte” christenen zijn die jonge men­sen in hun leven tegenkomen. Het is onze verantwoordelijkheid om onze leerlingen en alle jonge mensen met wie we werken te laten zien dat we vreugde beleven aan ons geloof in het Evangelie en aan de liefde van God, en om ze zo te leiden naar een gelovig leven als volwassene.

Natuurlijk is een vlucht van meer dan twintig uur te lang om alleen aan een conferentie van drie dagen deel te nemen, en daarom plakten Frater Winfried en ik er een paar dagen vakantie aan vast. Die konden we niet in Melbourne doorbrengen, dus vlogen we naar Sydney en verbleven enkele dagen bij de fraters in de communiteit in Eastwood. En ik moet zeggen dat ik me daar werkelijk thuis voelde. De fraters deden er alles aan om ons een welkom gevoel te geven en van meet af aan was de sfeer warm en vrien­de­lijk. Sydney was het bezoek meer dan waard, en ook al heb ik tijdens mijn verblijf in Australië niet één kangoeroe gezien, ik heb er oprecht van genoten. En de Australische winter was ook aangenaam – 21 graden Celsius en zonneschijn; maar we kregen dan ook te horen dat het de warmste winter van de laatste 90 jaar was. Ik moet in elk geval nog eens terug naar Australië – ik wil echt graag kangoeroes zien. En ik zou graag zien hoe leraren in Australië werken. We zullen zien. Misschien kan ik er eens een stage doen. Wie weet. 

Ulrike Weber

Frater Winfried Schreieck en Ulrike Weber

 

Alle rechten voorbehouden © Maristen | Webdesign by: WEN Kunst Webdesign | Login