1 juli 2014

Herdenking


Frater Chris Mannion: 20 jaar na zijn dood

Frater Chris Mannion, lid van de Algemene Raad, werd op 1 juli 1994 vermoord in Rwanda, samen met Frater Joseph Rushagajiki. Twintig jaar na die vreselijke gebeurtenis herdenken we zijn leven aan de hand van herinneringen van zijn vriend Frater Stephen Smyth.

Wat volgt is een ingekorte versie van de tekst die op 26 juni jl. is gepubliceerd op www.champagnat.org.

Chris en ik waren goede vrienden. We hielden ruim 30 jaar contact maar brachten slechts twee daarvan in dezelfde communiteit door. Daarom is mijn verhaal over Chris misschien wat rustiger dan wat ik van anderen heb gehoord over Chris` vele wilde streken.

We ontmoetten elkaar voor het eerst in 1963 tijdens een zomerkamp van de fraters aan het St Joseph`s College in Dumfries, in het zuidwesten van Schotland. In de zomers die volgden, raakten we bevriend. In 1969 kwam Chris naar Habay-la-Vieille in België om te beginnen aan het postulaat, terwijl ik daar tegelijk aan het noviciaat begon. In dat jaar werden we echt broeders van elkaar. Chris hield aan elke periode van zijn leven en aan elke plek waar hij was hechte vriendschappen over. Familie, vriendschap en broederschap waren van centrale betekenis in zijn leven.

Chris was een man met passie. Hij werd vaak verliefd: op mensen, op ideeën, op het leven in het algemeen. Hij was ontzettend energiek, had een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en gelijkheid en kon hard werken. Al toen wij elkaar leerden kennen, was het zijn ambitie om zendingswerk te gaan doen. Dat ging in vervulling toen hij na het afronden van zijn studies in Kameroen werd benoemd.

We weten allemaal dat Chris een groot sportman was. Hij vond alle vormen van sport mooi maar had een bijzondere voorliefde voor cricket, voetbal, tennis en hardlopen. Hij was fanatiek en ging voor de winst, zowel op het veld of de renbaan als daarbuiten.

Hij was een fervent lezer en een geweldige leraar. Onderwijs was voor Chris veel meer dan dingen uit het hoofd leren. Met zijn liefde voor geschiedenis en ijzersterke geheugen putte hij uit allerlei bronnen om zijn leerlingen te inspireren. Hij verwachtte dat zij hun best deden en stimuleerde hen om het goed te doen, niet alleen in schoolvakken maar ook als mens. Hij stelde dezelfde eisen aan zichzelf en wat hij zijn leerlingen wilde bijbrengen leefde hij zelf voor. Hij behandelde iedereen met respect. Aan het Sacred Heart College in Kameroen had hij de bijnaam “Pharo`oh” (farao) omwille van zijn sterke leiderschap en voorbeeldfunctie.

Hij genoot intens van zijn tien jaren in Kameroen: de mensen, de cultuur, het lesgeven. Daarna stemde hij ermee in, zij het met enige tegenzin maar vanuit een sterk gevoel voor roeping, terug te gaan naar Groot-Brittannië en zich te laten opleiden tot novicenmeester. Zoals te verwachten was, stortte hij zich daar met hart en ziel op. Hij verdiepte zo zijn eigen spirituele vorming, vond er nieuwe vriendschappen en ging steeds meer houden van de stad Dublin. Dit alles was een voorbereiding voor zijn latere, veeleisende functies als Provinciaal Overste en lid van de Algemene Raad.

In juli 1994 ging ik naar Rome voor een korte vakantie en een bezoek aan Chris. Toen ik aankwam, had de communiteit net te horen gekregen dat Chris werd vermist in Rwanda. Een wolk van droefenis en onzekerheid hing boven het huis. Het waren zware dagen. Ik had het voorrecht om bij Frater Sean Sammon te zijn tijdens diens eerste telefoongesprek met de ouders van Chris. Hun geloof en vertrouwen, net zoals het leven van Chris, blijven een getuigenis voor ons allemaal.

We zullen waarschijnlijk nooit weten wat er precies met Chris is gebeurd, maar het feit dat hij in die omstandigheden naar Rwanda ging, was heel typerend voor hem. Vrijwel zonder acht te slaan op de gevaren werd hij gedreven door zijn zorg om de fraters en zijn streven om te doen wat in zijn ogen juist was. Zijn dood was zowel tragisch als profetisch en spreekt nog altijd tot iedereen die hem heeft gekend en hem dierbaar was. Geïnspireerd door Chris blijven wij in geloof en solidariteit verbonden met alle mensen die zijn getroffen door de genocide die Rwanda heeft overspoeld.

In september 1994 werd er een herdenkingsmis voor Chris gehouden in de parochie van zijn ouders. Familie, fraters en vrienden kwamen ervoor uit heel Groot-Brittannië, Ierland, Canada en elders. Er was ook een indrukwekkende groep oud-leerlingen van het Sacred Heart College, die waren gekomen om dank te zeggen en eer te betonen aan Pharo`oh, zijn familie en zijn confraters.

Frater Stephen Smyth

Meer informatie over de twee vermoorde fraters via de volgende links:

http://www.champagnat.org/400.php?a=6&n=3306

http://www.champagnat.org/530.php?p=188&b=Mannion

 

Alle rechten voorbehouden © Maristen | Webdesign by: WEN Kunst Webdesign | Login